De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
donderdag 24 mei

Cultuurdonderdag, 1 maart 2007

Vertrouwde oplaadbare humor
WIGGELE WOUDA
Jaren geleden stond hij nog in het voorprogramma van Herman Finkers toen deze nog op personeelsavonden optrad. En nog verder terug in de geschiedenis maakte hij deel uit van cabaretgroep Filter die zeer maatschappijkritische en geëngageerde humor op de planken bracht. Maar dat is voorgoed verleden tijd. Bert Visscher is ondertussen een zeer gearriveerde clown met een unieke positie in cabaretminnend Nederland, die elke avond volle zalen trekt. Zijn nieuwe show Stoffe jongens was dan ook in een mum van tijd uitverkocht en zal de eerste komende seizoenen overal weer in het land te zien zijn.
Van deze sympathieke Groninger moet je houden, althans van zijn humor. En die humor is in al zijn shows altijd situatiegebonden met uiteenlopende typetjes als heerlijke bezopen figuranten. In Stoffe jongens is dat niet anders. Het speelt zich allemaal af in een kolenmijn waar de zoon van de inmiddels overleden mijnwerker een laatste rustplaats zoekt voor vaders urn. En die uitvergrote zoektocht met al zijn doodlopende zijwegen - ook nog eens tijdens de kerstdagen - levert weer veel kolderieke en krankzinnige situaties op met nog meer wegwerphumor als basis. Gezellig lachen dus.
Vooral (schoon)moeders moeten het ontgelden en dienen als pispaaltje voor Visschers snelle en dynamische grappen die hij vanuit een herkenning bij zijn publiek lanceert. Dat is dan ook tot grote hilariteit scoren voor open doel. En dan moet je toch even denken aan zijn grote voorbeeld Tommy Cooper die ook vastgeroeste sociale sjablonen gebruikte om de lach aan zich te binden. Trouwens Bert Visscher begint ook letterlijk bijna meer en meer te lijken op Tommy Cooper, maar dit terzijde. De humor zit bij beiden in de tragische mislukking. De lift die Visscher wil gebruiken om naar beneden te gaan in de schacht is defect, het touw dat hem uit de mijn kan redden wordt hem vol in zijn gezicht geworpen en ga zo maar door. Het is lachen vanuit een soort medelijden dat hij met groot plezier en met nog groter vakmanschap oproept.
Naast deze situatiehumor die oplaadbaar is - zo blijkt nu wel na zoveel shows - stapt Visscher uit dat speelveld en illustreert en becommentarieert als ‘Bert Visscher’ zijn eigen ergernissen. Waaronder zijn ergernissen aan de stupide teksten en niches uit de reclamewereld. De directeuren van de verpakkingsindustrie dienen daarnaast als Kop van Jut. De manier waarop Visscher zich heerlijk en aanstekelijk kwaad maakt, is vanuit de tenen en spiegelt een vorm van werkelijkheid. We herkennen immers allemaal het gedoe met het hermetisch gesloten plastic rondom etenswaren of om een cd-hoesje. Om over het afgeknapte lipje van een pak sinaasappelsap maar te zwijgen.
Toch bespeur je dat het allemaal wat platter wordt bij Bert Visscher. Platheid was voorheen ook een pijler, maar grapjes over mietjes (,,Geen lol in mijn hol”) en traumatrutten om maar een paar voorbeelden te noemen, worden nu wel heel erg obligaat verteld. Daarnaast heb je het gevoel dat het weliswaar prachtige immense mijndecor en het grote aantal geluidsdecibels een compensatie vormen voor een inhoudelijk gebrek aan deze vorm van humor. Maar een werkelijk schitterende bespiegeling (à la Toon Hermans) op het tragische kerstfeest bij de familie Visscher thuis, maakt veel goed. Stoffe jongens is een vertrouwde Visscher show.
Voorstelling: ‘Stoffe jongens’ door Bert Visscher
Plaats: De Harmonie, Leeuwarden
Belangstelling: uitverkocht
.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

cultuur
Familieberichten
Advertenties