De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
woensdag 22 november

Cultuurdonderdag, 15 februari 2007

Brave én barbaarse burgers
Lidwien Feld
Er was wat rumoer in de zaal. Grote groepen jongeren waren op de voorstelling afgekomen, vermoedelijk om punten te halen voor het vak culturele en kunstzinnige vorming. Maar het rumoer verstomde en maakte plaats voor openvallende monden van ontzetting. En aan het einde, bij de ontknoping, vond ook de ontlading bij de jonge dames onder het publiek plaats. Yes, ok, mooi, jaha: onder deze aanmoedigingskreten vond een van de grootste slachtingen op het podium uit de toneelgeschiedenis plaats. Een heel dorp ging eraan.
Dogville is een verhaal en film van de Deense filmmaker Lars von Trier. De Nederlandse toneelversie van het ro theater wijkt nauwelijks af van de originele benadering van Von Trier. Hij filmde als op een toneel; met getekende huizen op de vloer. In de benadering van Pieter Kramer zijn die huiscontouren vervangen door grote houten decorstukken, die een deur, een kamer of een dorpshuis annex kerk voorstellen. Naast het getimmerde houtwerk is het ook de aankleding van de spelers die ervoor zorgt dat de spruitjesgeur uit de jaren vijftig je onontkoombaar tegemoet treedt. Frisse blanke kindertjes met vlechtjes en hardwerkende bouwers die het hoofd net boven water kunnen houden en moeders met een schort voor.
In het dorpje Dogville gebeurt vrijwel niets. Het leven gaat er zijn gang en alles heeft zijn vaste patroon. Met de komst van een wildvreemde mevrouw, Grace (Jacqueline Blom), wordt die voorspelbaarheid plotseling doorbroken. Grace lijkt op de vlucht te zijn en Tom (Frank Lammers), die zichzelf tot dorpsfilosoof heeft benoemd, ziet daarin aanleiding om een sociologisch experiment aan te gaan. Hij besluit haar te helpen. Het aanvankelijk onschuldig beginnende verhaal neemt gaandeweg gruwelijke vormen aan en leidt tot een ontluisterende ontknoping.
Prachtig is de opbouw van het verhaal; haast onmerkbaar wordt je meegezogen in het grensoverschrijdende gedrag van de dorpelingen. Wie goed blijkt te zijn, blijkt even zo sterk te zijn in het kwaad. Het moreel hoogstaande gedachtegoed van de gevluchte Grace leidt er toe dat zij alles lijkt te kunnen verdragen. Ze kunnen er niets aan doen, ze beseffen het zelf niet. Pas als haar maffiavader haar erop wijst dat zij zich met haar denken mijlenver boven de anderen stelt en met twee maten meet- een strenge voor zichzelf en een alles vergevende voor een ander- breekt bij haar het besef door dat haar superioriteit op niets gebaseerd is. Maar dan is het hek ook wel totaal van de dam.
Een grote groep spelers staat in Dogville op het toneel en zonder uitzondering dragen ze allemaal bij aan een uiterst geloofwaardige en intrigerende vertelling. Huiveringwekkend, dat ook. Misschien ook wel omdat het in Amerika tussen de bergen gesitueerde dorpje zomaar verplaatst kan worden naar een gehucht in Fryslân.
Voorstelling: Dogville, ro theater
Plaats: De Harmonie, Leeuwarden
Belangstelling: 350 bezoekers

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

cultuur
Familieberichten
Advertenties