De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
zaterdag 18 november

Cultuurdonderdag, 11 januari 2007

Kindercircus voor grote mensen
WIGGELE WOUDA
Een mens zonder dromen of fantasieën die hij wil verwezenlijken, is wat de filosoof Shopenhauer zou noemen een lauw-warme mens. Geen risico’s nemen, geen passie tonen voor het na te streven ideaal, maar voortkabbelen op het ritme van de innerlijke rust en het zoeken naar persoonlijk welbevinden. Geen centje pijn voor de medemens, geen bedreiging voor je meerdere en geen gevaar voor de samenleving. Zo lijkt het althans. Allemaal mooi keurig op een rij. Maar als je als clown van een circus, dat geleid wordt door een autoritaire directeur, wel die behoefte hebt om eens in je leven acht witte Lippizaners te presenteren voor de mensen vanuit de piste, schud je de hiërarchie wakker en worden ego’s geschonden.
De clown August overkomt dit in het jubileumstuk August, August, August van de Tsjechische toneelschrijver Pavel Kohout door De Paardenkathedraal. Maar de directeur, die door de clown steevast ‘direccerteur’ wordt genoemd, ziet de bui al hangen en zijn absolute positie vertroebelen. Vandaar dat hij vier bijna onmogelijke voorwaarden koppelt aan de wens van de clown. Maar ja, een clown met zoveel fantasie maakt van gebakken lucht nog een heerlijke maaltijd en het lukt hem dan ook om aan die voorwaarden te voldoen. Maar dan kan de directeur alleen nog maar duidelijk maken dat zolang je een wens of droom nastreeft, je pas echt leeft. Dat je dan alleen van grote nut bent voor een circus. Breng je echter die wens in vervulling, dan vervliegt al je gezag; zelfs die van een clown.
Kan het moralistischer? Neen. Kohout is van de generatie Vaclav Havel met hun toen opzienbarende mensenrechtenmanifest Charta 77. Zijn circusverhaal is dan ook een metafoor waarin het communistische regime op de hak wordt genomen met artiesten als allegorieën, als symbolen die een gezagondermijnend idee vertolken. En wat is er makkelijker om met een nar, een domme August, de gevestigde macht op de korrel te nemen en daarbij en passant het publiek een boodschap voor te houden.
Het blijft toch de vraag waarom regisseur Dirk Tanghe juist dit stuk als jubileumstuk voor het tienjarige bestaan van De Paardenkathedraal en het 65-jarige bestaan van de Utrechtse Stadsschouwburg heeft genomen. Want als statement voor de unieke vrijheid van kunst binnen onze kunstcultuur in Nederland is het niet vilein genoeg en als spiegeling (lees: protest) van onze egocentrische samenleving veel te kinderachtig.
Het decorum is schitterend en het spel onderhoudend, maar de vormdrang waarin Tanghe zichzelf weer heeft geketend, overstemt de inhoud. Het is soms zo bombastisch neergezet ter compensatie van de inhoud en met veel muziekbombarie geënsceneerd, dat je het allemaal eerder bij Sesamstraat zou plaatsen dan in een voorstelling voor volwassenen. Toch schuurt deze kindervoorstelling voor volwassenen aan tegen een betekenis, die ondanks de pathos en het bij tijd en wijle irritante gelach om de vele woordspelingen van de clowns, een beetje nagalmt in de voorgeborchte realiteit van de lauw-warme mens. En dat is toch, zo vroeg in het nieuwe jaar, maar mooi meegenomen.
Voorstelling: ‘August, August, August’ van Pavel Kohout door De Paardenkathedraal
Plaats: De Harmonie, Leeuwarden
Belangstelling: 550 bezoekers
Bijzonderheden: de voorstelling is nog te zien op 3 maart in Drachten
.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

cultuur
Familieberichten
Advertenties