De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.

donderdag 14 december

Analysemaandag, 8 januari 2007

Poolse aartsbisschop Wielgus ‘door het ijs gezakt’
Frans Wijnands
Warschau/Rome - De installatie van de nieuwe aartsbisschop van Warschau, Stanislaw Wielgus, is gisteren op het allerlaatste moment afgelast, in ‘harmonieus’ overleg tussen het Vaticaan en de Poolse overheid. Wielgus diende gisteren zijn ontslag in bij paus Benedictus XVI.
Wat voor monseigneur Wielgus het hoogtepunt (tot nu toe) van zijn clericale loopbaan had moeten zijn, werd zijn afgang. Ontmaskerd als voormalig medewerker van de Poolse communistische geheime dienst ligt er geen pastorale toekomst op hem te wachten, en dus trad hij terug nog voor hij ingehuldigd werd. Beter laat dan nooit, zou je kunnen zeggen, en overgaan tot de orde van de dag. De postcommunistische zuiveringen in midden-Europa zijn na de ineenstorting van het communisme razendsnel verlopen. In het zich onwennig verenigende Duitsland werd een handvol processen gevoerd tegen toppolitici en ex-leiders van geheime diensten, maar verder oostwaarts, in Polen, Tsjechië, het losgeweekte Slowakije en Hongarije werd met gulle hand de mantel der liefde uitgespreid. Vergeten al die misstappen, desnoods vergeven, maar zoveel mogelijk zand erover, was het centraal-Europese beleid. Met uitzondering van Roemenië waar het echtpaar Ceaucescu meedogenloos werd opgeruimd.
De talloze grijze muizen, de meeste meelopers kwamen er genadig af. Maar de nog niet gekapte hoogste bomen bleven en blijven wind vangen. Nog levende politici, hoogleraren en kerkleiders hebben sinds 1990 moeten leven met het idee ooit ontmaskerd te (kunnen) worden. Wat nu dus ook Wielgus is overkomen. Natuurlijk verdedigt hij zich met de bekende argumenten: ik kon niet anders, het was een jeugdzonde en ik heb nooit iemand verraden. Dat moest er nog bijkomen. Maar was het verstandig om met zo’n betwistbaar verleden de clericale ladder te blijven beklimmen, tot en met de benoeming tot primaat van het katholieke Polen? Nee. Zijn biecht en excuses zijn ongetwijfeld oprecht, maar komen laat. Te laat. Zijn terugtreden is daarom geen altruďstische daad maar pure noodzaak om de geloofwaardigheid in de clerus te bewaren.
Het is voor de gelovige Polen een hoogst verwarrende situatie: hun geliefde paus Johannes Paulus II was in zijn bisschopsjaren in Krakau een publiekelijke tegenstander van het communistische regime en (mede)wegbereider tot de val ervan. Zijn (bijna) leeftijdgenoot en medebroeder Wielgus blijkt nu een informant van dat goddeloze regime te zijn geweest.
Natuurlijk mag je in boze opzet geloven als nu een ultrarechtse Poolse krant met deze onthulling komt. Dat komt het huidige rechtse Poolse bewind aardig van pas, alsof alsnog de heksenjacht op communistische handlangers op gang komt.
Net zo min als je ’n koophuis op al z’n verborgen gebreken kunt controleren, blijft het moeilijk om iemands verborgen activiteiten te achterhalen. Officiële instanties - van CIA tot AID - lukt het soms niet, en ook het Vaticaanse informatienetwerk is niet altijd onfeilbaar. Hoe lastig, hinderlijk, irritant en betweterig media soms ook kunnen zijn, zo af en toe doen ze echt - op de grens van roddel en achterklap - aan onthullingsjournalistiek. En daarom moet de paus op zoek naar een nieuwe aartsbisschop van Warschau want de beoogde kandidaat is in de zachtste winter in tijden door het ijs gezakt.
Frans Wijnands is correspondent voor het Friesch Dagblad bij het Vaticaan.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 1


Reacties:

Opvallend is dat de schrijver van dit stuk zorgvuldig de context weglaat,
terwijl die wel nodig is tot het begrijpen van de zaak mgr.Wielgus.
Wielgus werd onder zware druk en geweld geprest tot het zetten van zijn
handtekening om met de geheime dienst samen te werken. Sinds wanneer is
een document onder dwang geldig? En sinds wanneer gelden er dan opeens
geen verzachtende omstandigheden? Een Nederlandse rechter zou een
dergelijke actie onderbrengen bij het strafuitsluitingsgrond van
Overmacht, waardoor er vrijspraak volgt. Voor de pers en de media-meute
(c.q. gepeupel) was Wilgius al schuldig vóórdat er sprake was van een
eerlijke procesvoering....

P.Verhoeven, Maastricht. - maandag, 15 januari 2007


analyse
Familieberichten
Advertenties