Ayaan Hirsi Ali heeft afscheid genomen van de Tweede Kamer, met een heus symposium. Het voormalige Kamerlid heeft haar koffers gepakt en is naar de Verenigde Staten vertrokken om te gaan werken bij een denktank. Haar vertrek als Kamerlid werd noodzakelijk door een van meest bizarre gebeurtenissen in de Tweede Kamer, eerder dit jaar. Ayaan Hirsi Ali legde haar Kamerlidmaatschap neer toen minister Verdonk suggereerde dat ze nooit Nederlander is geweest, wegens het opgeven van onjuiste informatie aan de immigratiedienst. De debatten in de Kamer die op die mededeling volgden, duurden niet alleen lang, maar hadden bizarre trekken. De minister wist niet meer precies waar het over ging, de Kamer liet juridisch onbenul zien en de verwarring werd almaar groter. Inmiddels had Ayaan Hirsi Ali haar besluit al genomen en was al uit de Kamer gestapt. Kort daarna bleek dat ze al langer van plan was om uit de Kamer en uit Nederland te vertrekken, naar de Verenigde Staten.

Er waren veel hartelijke woorden voor Ayaan Hirsi Ali, zo gaat dat op een afscheid. VVD-leider Rutte zei dat er volgens hem geen enkel Kamerlid dat 3,5 jaar in functie is geweest, zo spraakmakend is geweest als Ayaan Hirsi Ali. Er zijn veel Nederlanders, die niet alleen positieve gedachten hebben bij die spraakmakendheid. Hirsi Ali provoceerde moslims, politici en alle anderen die niet precies dachten zoals zij en meende daarbij het recht aan haar kant te hebben. Het kwam haar te staan op serieuze bedreigingen. De daardoor noodzakelijk geworden beveiligingsmaatregelen betekenden een zware inperking van de persoonlijke vrijheid, tot en met haar woonsituatie.

Nederland is een spraakmakende politica kwijt. Of ons land veel verliest met haar vertrek is maar zeer de vraag. Hirsi Ali is een moedige vrouw, maar of ze een groot politicus is? Daarvoor is ze te zeer overtuigd van haar eigen gelijk., te autoritair en te onverdraagzaam. Mensen als Ayaan Hirsi Ali geven kleur aan de samenleving, maar horen niet in het parlement.

De Socialistische Partij heeft een bekering doorgemaakt: ze is niet langer tegen de Navo. Marijnissen, hét gezicht van de ‘progressieve socialisten’, kiest eieren voor zijn geld. Het SP-standpunt jegens de Navo heeft geen ‘zoden aan de dijk gezet’, aldus Marijnissen. Hij accepteert het bestaan van de Noordatlantische verdragsorganisatie, maar blijft er wel tegen...

De wijziging in standpunt ten aanzien van de Navo is onderdeel van de gang naar regeringsverantwoordelijkheid. Marijnissen beseft dat het regeringspluche zo z’n verplichtingen stelt. Hoe realistisch de erkenning van de Navo ook is - en hoe onrealistisch het SP-standpunt tot nu toe ook was, de SP verliest met deze wending wel een stukje eigenheid. De ‘tegenpartij’ heeft haar ontstaan, groei en bloei voor een belangrijk deel te danken aan standpunten waarvan het politieke establishment gruwt. Hoe meer de SP opschuift naar de standpunten van het establishment, hoe minder de partij haar eigenheid behoudt.

Marijnissen wil graag regeren, zo graag dat hij zelfs met het CDA wel in een coalitie wil zitten. Natuurlijk niet met Balkenende, dat zou al te zeer een loochening zijn van de standpunten tot nu toe. Als het zo ver zou komen dat de SP toch met Balkenende in een bankje zou moeten zitten, wie weet wat Marijnissen dan zou doen.

De bereidheid tot compromissen om toch maar in de regering te komen, is gevaarlijk voor de eigenheid van de SP. En het is de vraag of deze bereidheid door alle leden van en stemmers op de SP wordt ‘gepikt.’ Het is immers redelijk om te veronderstellen dat het ‘tegen’ veel SP-kiezers in het bloed zit. Sterker; het ‘tegen’ is een deel van de identiteit van een flink aantal SP-aanhangers.

Over enkele maanden weten we het. Marijnissen wordt dan afgerekend op zijn stap richting het politieke esthablisment. Dan weten ze ook zeker dat het er echt nog niet in zat: Marijnissen en Balkenende in het vak ‘K’.