De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
dinsdag 21 november

Hoofdartikelwoensdag, 23 augustus 2006

Een rol voor Europa...
Europa kan een sleutelrol spelen in de VN-vredesmacht voor Libanon. Maar kan Europa die verantwoordelijkheid aan? Diplomatieke vertegenwoordigers van de 25 EU-lidstaten komen vandaag in Brussel bijeen om te kijken hoeveel militairen de verschillende landen beschikbaar willen stellen voor de VN-vredesmacht.
De Verenigde Naties, Amerika, IsraŽl en Libanon zien graag dat Europese landen het voortouw nemen. De VN-missie Unifil in Zuid-Libanon moet samen met het Libanese leger toezien op naleving van het staakt-het-vuren tussen IsraŽl en Hezbollah. Voor dat doel moet Unifil worden uitgebreid van tweeduizend tot 15.000 militairen.
Dat valt niet mee. IsraŽl wil geen bijdragen aan Unifil van landen die IsraŽl niet erkennen. Als de VN die wens honoreren, vallen islamitische landen als IndonesiŽ, MaleisiŽ en Bangladesh, die alle troepen hebben toegezegd, af. De IsraŽlische eis is alleszins redelijk. Van landen die op moeten treden als scheidsrechter in een conflict mag een zekere mate van onpartijdigheid worden verwacht.
Om die laatste reden zal Libanon landen als de Verenigde Staten en Groot-BrittanniŽ niet accepteren omdat die als overduidelijk pro-IsraŽl worden beschouwd. Veel andere landen vallen af omdat ze niet over de militaire capaciteit en het organisatorisch vermogen beschikken of hun internationale verantwoordelijkheid ontlopen.
Alleen Europese landen blijven over om de vredesmissie op poten te kunnen zetten, met steun waarschijnlijk van landen als AustraliŽ, Brunei, Nieuw-Zeeland en Marokko.
PrincipiŽle bezwaren tegen een Europees stempel op de vredesmacht bestaan er in de Europese hoofdsteden niet. Europa heeft de ambitie een speler te worden op het wereldtoneel. De Europese Unie maakt deel uit van het Kwartet dat de Routekaart voor vrede in het Midden-Oosten heeft opgesteld. Brussel is de grootste sponsor van de Palestijnen. En meer dan eens heeft de EU de Amerikaanse politiek in het Midden-Oosten bekritiseerd als eenzijdig en partijdig. Nu wordt het tijd de grote woorden om te zetten in daden.
...in Libanon?
De aarzelingen van Europa zijn dan ook niet principieel, maar van praktische aard. Groot-BrittanniŽ ligt zoals gezegd niet lekker in de Arabische wereld en heeft bovendien al genoeg militiare bezigheden in Irak en Afghanistan. Nederland kan alleen een kleine bijdrage leveren want het heeft de handen vol in Afghanistan, BosniŽ en Congo. Duitsland wil zestig jaar na de Holocaust geen troepen legeren in het Libanese grensgebied met IsraŽl waar fricties kunnen ontstaan met IsraŽlische soldaten. Blijven over Frankrijk en ItaliŽ als landen die een hoofdrol kunnen spelen.
Tot grote teleurstelling van de Verenigde Naties heeft Frankrijk tot dusver pas tweehonderd militairen beschikbaar gesteld. Unifil staat nu onder leiding van Frankrijk maar als er geen grotere militaire Franse bijdrage komt, is het waarschijnlijk dat een ander land het commando overneemt.
Het enige Europese land dat bereid is veel militairen naar Libanon te sturen, is ItaliŽ. De Italiaanse regering heeft 2000 man toegezegd. De Italiaanse premier Prodi heeft maandag aan VN-secretaris-generaal Kofi Annan laten weten dat zijn land klaar is voor het leiden van een VN-macht. Dit weekeinde neemt Kofi Annan daar een besluit over.
De Franse reserve is op het eerste gezicht opmerkelijk. Frankrijk heeft historische banden met de oud-kolonie Libanon. Daarnaast eist Frankrijk al jaren de status van grootmacht op. Nu Parijs de kans heeft de daarbij horende verantwoordelijkheid op zich te nemen, geeft het niet thuis. Bovendien schaadt de Franse opstelling de geloofwaardigheid van de Verenigde Naties. Als de VN dit keer niet snel daadkracht tonen en tijd blijven verspillen dan doet dat de reputatie van de VN als vredesstichter weinig goed.
Dat mag allemaal waar zijn. Toch valt er wel begrip op te brengen voor de Franse opstelling. Wijs geworden door de ervaringen met VN-missies uit het verleden, bijvoorbeeld in Srebrenica, is Parijs terughoudend. Het mandaat van de Libanon-missie is te onduidelijk.
Moeten de VN-troepen Hezbollah ontwapenen? Of moet het Libanese leger dat doen? Wanneer mag Unifil terugschieten? Pas als dit soort vragen zijn beantwoord en er een robuuster mandaat is, wil Frankrijk zich volledig inzetten. Terecht stelt Parijs eisen. Want het wespennest Libanon binnentrekken is geen probleem, er weer uit komen is een ander verhaal.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 2


Reacties:

Beteugeling Midden-Oosten conflict vereist geen VN-vredesmacht, maar
VN-hervorming.

Europa heeft de ambitie een speler te worden op het wereldtoneel en denkt
dit te kunnen waarmaken door het spelen van een sleutelrol in de
VN-vredesmacht voor Libanon. Een illusie, omdat deze VN-missie niet zal
leiden tot een duurzaam staakt-het-vuren in het Midden-Oosten. Daarvoor
zal lering getrokken moeten worden uit de Koude Oorlog, die dreef op
ideologisch gemotiveerd vijanddenken. Hoewel de val van de Muur aan dat
vijanddenken een einde heeft gemaakt, is het daaraan gekoppelde
militarisme blijven bestaan. Alleen is het nu niet gekoppeld aan
ideologische, maar aan religieuze motieven.

World Wide Web.
Het Midden-Oosten conflict, waarin het religieus gemotiveerd vijanddenken
hoogtij viert, is hiervan een sprekend voorbeeld. Vandaar dat dit
conflict nooit militair (ook al spreekt men eufemistisch over
vredesmacht) opgelost kan worden. Dat is enkel mogelijk als 'alle' bij
het conflict betrokken partijen ruiterlijk zouden erkennen behept te zijn
met religieus gemotiveerd vijanddenken. Uiteraard is dit teveel gevraagd,
omdat zij daarmee gelijktijdig zouden erkennen medeschuldig te zijn.
Menselijk gesproken zal deze schuldbekentenis dan ook nooit over de
lippen komen van de spelers in dit drama, waarbij ik in het bijzonder
doel op de hoofdrolspeler: de godvruchtige George W. Bush. Desondanks zie
ik de toekomst met vertrouwen tegemoet, dankzij onze onvolprezen
Informatie en Communicatie Technologie, die in het world wide web zijn
bekroning heeft gevonden. Via dit medium (dat niemand, ofwel ons allen
toebehoort) moet de wereldbevolking op simpele wijze razendsnel duidelijk
gemaakt kunnen worden dat voor het effectief bestrijden van de wortel van
het kwaad, het religieus gemotiveerd vijanddenken, niet de Verenigde
Staten met hun machtsdenken maar de Verenigde Naties met hun
vredesstreven de aangewezen instantie zijn. Daarvoor zal onze
volkerenorganisatie wel omgebouwd moeten worden van een organisatie van
regeringen waarin het recht van de sterkste heerst, tot een democratisch
(want gestoeld op het algemeen belang: de mensenrechten) mondiaal
beleidsorgaan dat boven het nationale en internationale partijpolitieke
gekrakeel staat. Voor die broodnodige ombouw, biedt artikel 109 van het
VN-Handvest gelukkig alle mogelijkheid.

Wereldforum.
Om tot echte vrede in het Midden-Oosten te komen, wat onherroepelijk zal
leiden tot een vredelievende kettingreactie die zijn weerga niet kent,
zal elke VN-lidstaat zich dan ook hard moeten maken voor het ombouwen van
de VN, via een algemene VN-conferentie ter herziening van het Handvest.
Officieel had deze conferentie al in 1955(!) moeten plaatsvinden, maar
onder druk van de toenmalige Sovjet-Unie is zij destijds uitgesteld 'tot
een daartoe geschikt tijdstip'. Dat lijkt me zo langzamerhand
aangebroken, gezien de impasse waarin het Midden-Oosten conflict (dat de
mensheid de adem doet inhouden) zich bevindt. Wat de herziening van het
Handvest betreft, moet met name worden gedacht aan de opheffing van de
ondemocratische (vetorecht!) Veiligheidsraad en de overheveling van zijn
primaire verantwoordelijkheid, de handhaving van de internationale vrede
en veiligheid, naar de Algemene Vergadering. Dit orgaan kan zich daardoor
eindelijk ontwikkelen van een ongeloofwaardig mondiaal praatcollege dat
aan de leiband van de VS loopt, tot een gezaghebbend mondiaal daadcollege
met bovennationale bevoegdheden. Een wereldforum in de ware zin van het
woord, bemand door volbloed wereldburgers, die niet alleen over de nodige
kennis beschikken maar ook intens van het leven weten te genieten. Geen
droogkloten dus, maar mensen van vlees en bloed. Lieden van diverse
pluimage, die het vertrouwen van de wereldbevolking genieten, omdat zij
voor het alziend tv-oog (dus zonder achterkamertjespolitiek) onbevangen
en in alle openheid een wereldbeleid van de grond weten te tillen waarmee
de gemeenschappelijke wereldproblemen en het daarmee gepaard gaande
onrecht adequaat (zonder wapengekletter) het hoofd geboden kunnen worden.
Met als uiteindelijk resultaat, de verwerkelijking van het ideaal
waarover in de preambule van het VN-Handvest (evenals in de Bijbel, de
Koran en het Communistisch Manifest trouwens) wordt gesproken: de wereld
waarin komende geslachten worden behoed voor de gesel van de oorlog

Wouter ter Heide., Zwolle. - maandag, 4 september 2006


Wat is dit nu voor een laf gedoe, de Hezbollah moet gewoon ontwapend worden, want dit is toch een terroristische organisatie. Deze beweging is een marionet van Syrie en Iran, zolang deze beweging vrij spel heeft zal er nooit een stabiele situatie ontstaan in Libanon.Hier ligt dus een prachtige taak voor het heldhaftige Europa'om nu eens echt te laten zien of het ballen heeft. Het zal er uiteindelijk wel weer op uitdraaien dat Israël zijn eigen zaakjes weer moet opknappen, helaas ten kosten van een hoop ontschuldige burgerslachtoffer aan beide zijden. En wie is dan weer de kop van jut, u raad het wel weer, Israël natuurlijk.

P.Glashorst, Amersfoort - woensdag, 30 augustus 2006


hoofdartikel
Familieberichten
Advertenties