Er zijn dingen en omstandigheden in het leven waar een mens zich voor zou willen verbergen.

‘Al vroeg ik de duisternis: Verberg me.’

(Ps 139:11; Groot Nieuws)

Er zijn dingen en omstandigheden in het leven waar een mens zich voor zou willen verbergen. Dingen die hij niet wil weten en die hij niet durft te weten. Maar die hij toch moet weten, want de waarheid kunnen we niet ontlopen. De dichter van Psalm 139 kent dat gevoel. Het komt voor dat een mens de duisternis zoekt, de vergetelheid, waarin niemand hem ziet. Maar de psalm laat ook de troost zien: als je je openstelt voor de waarheid, dan is God daar, als een licht om je heen. Zelfs in de duisternis, waar je je wilt verschuilen, zelfs daar is God.

Iets niet durven weten, wat kan dat zijn? Ik denk aan een erge ziekte. Mensen durven soms niet naar de dokter te gaan, uit angst voor de diagnose. Je durft niet te weten, wat je toch moet weten.

Het kunnen ook moeilijke dingen uit het verleden zijn. Vaak worden er zaken verdrongen, zo diep weggestopt dat je het ook echt niet meer bewust weet. Een mishandeling, afwijzing of seksueel misbruik uit je kinderjaren bijvoorbeeld, is teveel en te zwaar om te weten.

Ook moeilijke omstandigheden durft een mens soms niet te weten. Dan wordt er verontschuldigend gezegd: het valt wel mee. Maar het valt niet mee, maar het is zo moeilijk om eerlijk te erkennen dat het niet meevalt, maar dat het heel erg is.

Een tijdlang kan een mens zich verbergen in de duisternis en in de vergetelheid. Maar het erge en het zware is niet weg.

Het is zo verlichtend en genezend om te ontdekken dat God ook in de duisternis is en dat Hij de angst wil wegnemen en de pijn genezen.

Arend Linde